mianownik


mianownik
1. Sprowadzić coś do wspólnego mianownika «potraktować jakieś sprawy, zjawiska jednakowo, nie różnicując ich»: Jak sprowadzić do wspólnego mianownika jakościowo odmienne rodzaje pracy? MP 6-8/1997. Na jakim tle wynikają konflikty w zakładach pracy? Kiedy autorka cytowanego sondażu spróbowała przyczyny konfliktów sprowadzić do wspólnego mianownika, okazało się, że najwięcej badanych upatruje je w sferze błędów organizacji i kierowania. Persp 14/1980.
2. Wspólny mianownik «podobieństwo jakichś rzeczy, problemów, spraw»: Porównuje się często stosunki panujące w wojsku do stosunków panujących w więzieniu. Osobiście nie byłem w więzieniu, ale myślę, że są to dwa oddzielne światy, które mają tylko jeden wspólny mianownik – w obu tych instytucjach nagminnie łamane są prawa człowieka. M. Ciesielski, Wojsko. Wspólnym mianownikiem tych nowel jest fakt, że dotyczą islamu – „rodzimej” religii samego autora. Kultura P 500/1989.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • mianownik — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mnż IIa, D. a {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 8}}jęz. {{/stl 8}}{{stl 7}} przypadek deklinacji polskiej, odpowiadający na pytanie {{/stl 7}}{{stl 8}}kto? co? {{/stl 8}}{{stl 7}}, pełniący w… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • mianownik — m III, D. a, N. mianownikkiem; lm M. i 1. «pierwszy przypadek w deklinacji, występujący w zdaniu w funkcji podmiotu lub orzecznika (odpowiadający na pytanie: kto? co?); forma wyrazowa tego przypadka; nominatiwus» Rzeczownik użyty w mianowniku. 2 …   Słownik języka polskiego

  • wspólny — 1. Mieć z kimś, z czymś coś wspólnego a) «być podobnym do kogoś, do czegoś, odznaczać się jakimiś cechami, które upodabniają, zbliżają, łączą»: Suita op. 25 w swej neobarokowej pastiszowości dowodzi, iż Schönberg miał też coś wspólnego ze… …   Słownik frazeologiczny

  • ułamek — m III, D. ułamekmka, N. ułamekmkiem; lm M. ułamekmki 1. mat. «iloraz dwóch liczb naturalnych zapisywanych jedna (licznik) nad drugą (mianownik), oddzielanych poziomą kreską lub zapisywanych bez kreski, oddzielanych przecinkiem od liczb… …   Słownik języka polskiego

  • odwrotność — ż V, DCMs. odwrotnośćści, blm rzecz. od odwrotny (zwykle w zn. 1) Odwrotność jakiegoś twierdzenia. ∆ mat. Odwrotność liczby «liczba, której iloczyn przez daną liczbę (nierówną zeru) równa się jedności» ∆ Odwrotność ułamka «w stosunku do liczby… …   Słownik języka polskiego

  • synkretyzm — m IV, D. u, Ms. synkretyzmzmie, blm 1. «łączenie w jedną całość różnych, często sprzecznych poglądów filozoficznych, religijnych, społecznych; zespolenie się, skrzyżowanie się jakichkolwiek elementów» Synkretyzm filozoficzny, religijny.… …   Słownik języka polskiego

  • Polnische Sprache — Polnisch (język polski) Gesprochen in Polen, als Minderheitensprache: Litauen, Tschechien, Ukraine, Weißrussland, Deutschland, Großbritannien, Frankreich, USA, Kanada, Brasilien, Argentinien, Australien, Irland, Israel …   Deutsch Wikipedia

  • Польский язык — Самоназвание: język polski, polszczyzna Страны: Польша, США …   Википедия

  • Polnische Grammatik — Dieser Artikel beschreibt die Grammatik der polnischen Sprache unter Einbeziehung einiger sprachgeschichtlicher Anmerkungen und dialektaler Besonderheiten. Das Polnische als westslawische Sprache hat in der Deklination wie die meisten anderen… …   Deutsch Wikipedia

  • sprowadzić — 1. Sprowadzić kogoś na złą drogę, na bezdroża «nakłonić kogoś, często własnym przykładem, do niewłaściwego postępowania»: Wacław B. ze zdziwienia i niedowierzenia, aż opadł na fotel. – Więc to ja miałem ją sprowadzić na złą drogę, wykorzystać… …   Słownik frazeologiczny